bir iç dökme aracı

bir iç dökme aracı olarak blog sayfalarını kullananlardanım sanırım birileri okuyor olsa da olmasa da pek umurumda değil. sadece bu aralar yaşıyor olduğum yoğunluk eşliğinde bir şeyler paylaşamamış olduğumun düşüncesi sardı birdenbire, gel gelelim şu anda dünya kupası ABD-Gana maçı eşliğinde nargilemi tüttürerek yazıyorum şu satırları; evet keyfin dibine vurmuş durumdayım ne diyordum ben!
hayat bana güzel

yetmiş milyon!

her şeyi görmek!

hiç bir şeyi görememek?

ya da hiç bir şeyin farkında olmamak.

ben bu üç evreyi de geziyorum zaman zaman

ama en çok her şeyi görmekteyim,

güzel bir şey fakat!

görmek istemediğin şeyleri de görüyorsun ya!

o kötü işte...

hiç bir şeyi görmemek de kötü aslında

gerçi kötüden ziyade acı.

mala bağlayıp farkında olamamak,

bu en keyiflisi belki de.

birkaç gündür bu moddayım,

nedenlerini saymakla bitiremem

bilmesi gerekenler biliyor ya o bana yetiyor.

bak bu düz yazın şiirimde çok nokta kullandım mesela,

diyeceklerimin sonu gelsin istiyorum.

yazmak bile istemiyorum aslında,

ama içimi dökesim var yetmiş milyona.

hani tv.ye çıkan herkes der ya,

tüm Türkiye onları izlermiş gibi

"yetmiş milyon bizi izliyor" bu da öyle bir şey.

beş izleyenim var dışardan da beş kişi okusa

kâfi...

alnımdan akar ter sana hiç değmiyor.

gözümden akan yaş denizi bulmuyor bu sıralar.

düşünüyorum başka bir şey yok elimde.

düşünüyorum sadece ne kadar diretmiş olabilirim.

yeter son olsun artık bu satırlar,

yoksa sonunu bağlayamadan,

yazdığımı komple silerek sonlandıracağım.

şimdilik görüşmemek üzre

bu sabah yine her sabah ki gibi sıkıldım istanbuldan

moralim bozuk cereyan kesik

hele bir de sen yoksun ya!

çok yazık...

• yazıya eşlik eden şarkı şebnem ferah - istiklal caddesi kadar...